İnsanlık neydi söyle bana ey zaman,
Neden sustu vicdan, neden küstü insan?
Bir zamanlar selam vardı sokak başında,
Şimdi herkes yalnız kendi savaşında.
Bir ekmeği bölüşürdü yoksul sofralar,
Bir dua olurdu darda kalan insanlar.
Şimdi kalpler taş olmuş, gözler yorgun bakar,
Menfaatin gölgesinde kaybolmuş sokaklar.
Eskiden bir kapı çalsa umut girerdi,
Bir komşunun derdi herkesin derdiydi.
Şimdi duvarlar yüksek, gönüller uzakta,
İnsan insanı unuttu kalabalıkta.
Bir çocuk ağlıyor sessiz bir köşede,
Kimse dönüp bakmıyor yanan o yüreğe.
Bir yaşlı bekliyor pencere başında,
Bir “nasılsın?” sözü yok geçen zamanında.
İnsanlık ne oldu, nerede kayboldun?
Hangi yollarda kaldın, niye sessiz oldun?
Sevgi neden eksildi, merhamet yoruldu,
Kardeşlik dediğimiz neden solup durdu?
Bir zamanlar güven vardı bakışlarda,
Yalan olmazdı dostun açtığı yaralarda.
Şimdi sözler değişmiş, yüzler maskeli,
Dost görünen çok olmuş ama hepsi geçici.
Oysa dünya dediğin bir günlük misafir,
Bugün gülen yarın ağlar, insan biraz fakir.
Malın da kalmaz elde, ünün de silinir,
Geriye bir güzel kalp, bir iyilik bilinir.
Bir garibi sevindir, bir yetimi an,
Bir düşene el ver, ol biraz insan.
Kırmadan konuşmayı öğren gönülden,
Bir tebessüm eksilmez ki hiçbir yüzden.
İnsanlık dediğin sevgide saklıdır,
Bir annenin duası kadar haklıdır.
Bir babanın susup iç çekmesidir bazen,
Bir çocuğun umutla yarını beklemesi neden.
Kinle büyürse dünya karanlığa döner,
Merhamet eksik olursa her umut söner.
Ama bir kalpte sevgi yeniden filizlenirse,
Belki insanlık bir gün geri de gelirse...
Gel ey insan, biraz kendine dön artık,
Kırdığın kalplere bir bak, düşün artık.
Ne kavga sonsuz olur, ne dünya kalıcı,
İyilik bırak geriye, olsun hatıran sıcak.
Çünkü bir gün bitecek bu yolun sonu,
Kalacak sadece kalbinin doğru tonu.
İnsanlık ölmesin diye sevelim biraz,
Birbirimize merhem olalım biraz…