Nazik ve derinlikli değerlendirmeleriniz için yürekten teşekkür ederim. İnsanın o kadim ikilemini; toprağın sükûneti ile ruhun sonsuzluk arayışı arasındaki ince çizgiyi bu denli dikkatli bir okumayla çözümlemiş olmanız beni ziyadesiyle mutlu etti. "Ayna" metaforu üzerinden kurduğunuz bağ, aslında her kelimenin varılmak istenen o "asıl" menzile işaret ettiğini çok güzel özetliyor.

​Nefis bir yokuştur tırmandıkça yoran, incelten,
Ruh ise bir kuş misali, göklerden haber getiren.
Vazgeçince kendinden, varır kişi o "Gülşen"e,
Sessiz bir liman olur artık, en fırtınalı güne.

İnsanın içsel yolculuğunun bitmeyen bir süreç olduğunu düşünürsek, yazılacak her yeni mısra, aslında bu arayışın bir durağı olacaktır.
​Sizin bu nezaket dolu yorumunuzdan ilham alarak, insanın "zaman" ve "geçicilik" karşısındaki duruşunu, yine aynı tasavvufi lezzetle ele alan eserlere devam

Kaleminizin güzelliği yüreğinizin sabrı sevgisi devam etsin

Özümüzdür kara toprak, bağrında saklar sırrı,
Gâh ateşe düşer gönül, gâh bulur o nazlı nuru.
Dünya koca bir ayna, bizler ise o aynada sûret,
Geçip gider mevsimler, kalır geriye sadece hikmet.






YEŞİLIRMAK tarafından 5.6.2026 08:12:08 zamanında düzenlenmiştir.