Memleketimi seviyorum;
ekmeğin yarısını bölüp uzatan elleriyle,
soğukta montsuz titreyen çocukların
gözlerinde hâlâ sönmemiş ışığıyla.

Bir yanda bereketli topraklar,
bir yanda o toprağın üstünde aç gezen insanlar.
Bir yanda alın teri,
bir yanda o terin üstüne kurulan saltanatlar.
Ve bütün bu çelişkiye rağmen
“yaşamak güzel” diyebilen insanların sabrıyla.

Memleketim,
yükü omzunda taşıyanların ülkesi;
ama yükün altında ezileni görmeyen utanmazların yüzleri kara.
Birileri gökdelenlere çıkar hayatı,
birileri gün sayar yoksulluğunda
Sözler büyük, vaatler parlak,
Meydanlarda politikacılar
benzerler birbirine
sokak aralarında gerçekler
Kırık dökük acımasız
Gözyaşı döker utanır babalar
Utanmazlıklarına sömürgenlerin

Memleketimi seviyorum;
sabahın köründe işe koşan emekçisiyle,
elinde pazar torbası,
cebinde yetmeyen maaşıyla düşünen emeklisiyle,
otobüste uykusunu bölüp
bir büyüğüne yer veren genciyle.

Birbirini tanımadan aynı yorgunluğu paylaşan,
aynı gökyüzünün altında farklı acılar, sevinçler taşıyan insanlar var burada.
Düğünde de cenazede de aynı omuza yaslanan,
bir lokmayı ikiye bölüp paylaşan,
yarasını saklayıp tebessüm etmeyi bilen insanlar…

Yalan da gördü bu memleket,
adaletsizlik de…
Sömürü de bu topraklarda
ihanet de yaşanmakta çıkarına
Direnç ve umut
hiçbir zaman tükenmedi insanından

Omuz omuza verince,
Bilirler her gecenin sabahını
Mutlaka doğacak olan güneşi
Her şeye rağmen gülenler,
her şeye rağmen üretenler,
her şeye rağmen
“Biz buradayız”
diyenler var.

Ve ben memleketimi en çok da bunun için seviyorum:
Kırılmış olsa da teslim olmayan,
yorulmuş olsa da vazgeçmeyen,
aldatılsa da yeniden inanan,
acı çekse de insan kalmayı başarabilen
yiğit yürekli insanları için…

Çünkü memleket,
sadece dağlar, ovalar, şehirler değildir;
memleket,
birbirinin yarasını kendi yarası bilen insanların adıdır.

Ve ben,
bütün eksiklerine,
bütün kırgınlıklarına,
bütün yaralarına rağmen,
işte bu yüzden seviyorum memleketimi.

<Yiğit Metin Sevindik>