SURİYE İZLENİMLERİ -3

Suriye seyahatine dair izlenimlerimi bu yazıyla sonlandırmak istiyorum.

Yaralı bir ülke topraklarında gezmenin insan ruhunda nasıl bir tahribat oluşturduğunu anlatmak çok güç.

İnsan umutlarla hayal kırıklıkları arasında adeta gidip geliyor.
İnsanların kırılmış ve sönmüş enerjilerini
üzerinize almak ağır bir yük oluşturuyor.

Eğer bu olumsuz enerjiyi pozitif enerjiye çeviremezseniz o çöküntünün altında kalıyorsunuz. Pozitif enerjiye dönüştürmenin yolu ise ders çıkararak hızlıca çözüm formülleri oluşturmak.

Gördüğüm eksiklikleri ve neler yapılması gerektiğini kısmen de olsa oradaki halka anlatmanın gururunu yaşadım. Lakin bunu akademik bir dille akademik bir ortamda anlatamadığımız için bunun pek de çare olacağını düşünmüyorum.

Amerika’daki bir üniversitenin Ziraat fakültesinin ana çalışma konusunun Türkiye’nin buğday politikası olduğunu duyduğunda çok şaşırmıştım. Bunu bana aktaran dostum dedi ki küresel ölçekte güç olmak böyle bir şey.

Peki bizim üniversitelerimizden birinin ana çalışma konusu Suriye olamaz mı?

O üniversitenin ilgili öğrencileri Suriye’ye yönlendirilemez mi?

Suriye seyahatleri, üniversiteler arası işbirliği, yerinde çalışmalar, proje ortaklığı vs. Suriye hükümetinin ilgili brimleri ile kontak kurma Bunlar gerçekten süreci hızlandıracak faktörler.

Belki Gaziantep’teki üniversitelerimizden biri bu vazifeyi üstlenebilir.
Hukukçularımız mühendislerimiz tarihçilerimiz o kadar zengin bir alan var ki Suriye’yi ayağa kaldıracak konular binlerce. Erasmus vasıtasıyla Avrupa’da eğitim gören bir iktisat öğrencisiyle tanışmıştım bunlara batmakta olan birkaç şirketi ayağa kaldırmak için yetki verildiğini ve dışarıdan projelerle pek çok batmakta olan şirketi kurtardıklarını öğrenmiştim çok dikkatimi çekmişti. Bir şirketi kurtarma projesinde başarılı olan öğrenciler bana umut vermişti. Umarım bu yazı hükümet yetkililerine ilham olur da bu proje hayata geçirilir diye düşünüyorum.

Yapılan tüm çalışmaların kamuoyuyla paylaşılmasının da çok yerinde olacağını düşünüyorum.

5 günlük Suriye gezisinden sonra Yayladağı sınır kapısından yurda girmenin farklı bir manevi hazzı var.
Tarumar olmuş bir coğrafyadan ülkemize girerken üzerine üzerinize sinmiş olan o duyguları bir türlü atamıyorsunuz.

Sevinç Umut ve üzüntüyü bir arada yaşıyorsunuz. Ülke neden bu hale getirilir sorusuna cevap bulamadığınız gibi benim ülkemin bu hale gelmemesi için neden teyakkuz halinde değiliz?

Neden gaflet ve dalalet duygularını bir türlü üzerinizden atamıyoruz.

Belki de bilgilerimizi hakkal yakin seviyesine çıkaramadığımız içindir kimbilir.

Yaşanan savaş, sanatı kültürü ve bilimi yerle bir etmiş oysaki Halep’in taş binalarına baktığımızda üstün bir sanat anlayışının ve zevkinin olduğunu görüyorsunuz.

Lakin Savaşın başladığı tarihte sanat da bitmiş. Her şey olduğu yerde donmuş sanki.

Bir ülke gezdiğimde beynim derhal mukayeseye başlar.

Burada yapılan güzel işler nedir ülkemde bunların ne kadarı yapılıyor buradan ülkeme ne götürebilirim buradan ülkeme neyi götürürsem ülkeme katkı sağlar gibi düşüncelerin en verimli düşünceler olduğunu düşünüyorum.

Bombalanmış adeta yağmalanmış şehrin görüntülerinin bile ortadan kaldırılmaması ağır bir travma oluşturuyor. Bu görüntülerin altında ezilen çocuklara yazık değil mi.

İnsanlar sanki bu halin ömürlerinin sonuna kadar devam edeceğine inanmıştın gibiler.

Suriye toplumunun tamamen rehabilite edilmesi gerekiyor.
Ama bunu kim yapacak?

Kendi içinde bunu sağlayacak kadroların olduğundan şüpheliyim.

Dışarıdan bir destek gerekiyor kim yapacak Avrupa’ya ne kadar güveneceksiniz birleşmiş milletlere ne kadar güveneceksiniz diğer Arap ülkelerine kadar güveneceksiniz

Burada öne çıkması gereken en büyük güç İslam Birliği teşkilatıdır.

İslam birliğinin daha aktif daha işlemsel bir hale getirilmesi gerekiyor.

Suriye gibi bir devleti iki yılda kaldırmak zor olması gerek Yeter ki kaynaklar yerinde kullanılsın.

Şunu anladım ki önemli olan bombalandıktan sonra bir ülkeyi ayağa kaldırmak değil bir ülkenin bombalanmasının önüne geçmektir.

Bombalandıktan sonra onu telafi etmek çok güç .

Çünkü sadece bombalanan binalar değil. İnsanların ruhu bombalanıyor kalpleri bombalanıyor umutları bombalanıyor. Çocukların geleceği bombalanıyor.

Ama her şeye rağmen bazılarında Bir kıvılcım görüyorum bir umut ışığı arıyorlar özellikle gençlerde tabii onlara rehber olabilecek kişiler lazım kanaat önderleri lazım ilim sahipleri Arifler lazım umutlarını yitirmemiş Aydınlar mütefekkirler lazım peki nereden bulunacak ülkenin altyapısı bunları yetiştirmeye elverişli değil.

Suriye’de ilmin ve bilginin önemli bir kez daha kavradım.
Bilim öyle bir cevher ki
Hz Ali’nin sözü aklıma geldi. diyor ki sen malı korursun ama ilim seni korur.

Laskiyede bir grup avukatla sohbet etme imkanımız oldu adalete güveni sordum %30’lar civarında olduğunu söylediler. Kendi ülkeme göre daha iyi bir oran şaşırdım.

Bir devlet nasıl korunur bilinçli bir toplum mükemmel bir adalet sistemi liyakatli kadrolar ve iktisat teorisi.

Yani kamu kaynaklarının en verimli şekilde kullanılması kamu kaynaklarını tarumar edenlere en ağır cezaların verilmesi. Amerika neden güçlü Çünkü Amerika’daki en büyük suç vergi kaçırma suçudur.

Suriye’de bunların yetersiz kaldığını gördüm.

Adaletin olmadığı bir ülkede sermaye dengesiz dağılır ve kazançlar hak ederek elde edilmez birçok hak edenin Kazancı çarçur edilmeye başlar.

En büyük etkisi de insanlar hakkıyla ve bileğinin gücüyle çalışıp kazanayacağına olan olan inançlarını yitirirler

Bu umutsuzluk her yeri perişan eder.

O yüzden ülkenin temelini oluştururken ileride hiç kimsenin bozamayacağı bir adalet sistemi oluşturmak gerekiyor kadroların en hızlı ve en liyakatli bir şekilde oluşturulması gerekiyor.

Yetersiz kadroların devletten hızlı bir şekilde uzaklaştıracak bir sistem kurmak gerekiyor.

Bunun nasıl yapılacağını bilmiyorum ama yapılması gerekiyor.

Çok karışık duygularla ülkeme döndüm yer yer umutsuzluk yer yer umutla.

Suriye’yi gördükten sonra ülkemdeki ataletin verimsizliğin ve duyarsızlığın boyutlarını gördükçe endişem daha da artıyordu.

Oysa ki kaybedecek tek bir dakikamız olmadığını her saniyesinde yaşayarak gördüm.