Sezer oldum yalanı, gönül gözüm açıldı,
Aldandım bir kalpsize, dertler başa saçıldı.
Hülasa ağaç oldum, köküm derde kazıldı,
Yazınca şair oldum, çizen ressam ağladı.
Âhüzar oldu ömrüm, ikna nedir bilmedi,
Verilen o sözleri, hiçbiri de gelmedi.
Hayata küstüm usta, gözyaşlarım silmedi,
Yazınca şair oldum, çizen ressam ağladı.
Helal süt emmişi de, gözler oldum bu yaşta,
Bulamayınca vuslat, kışım döndü bu kışta.
Sözünü tutmayanlar, hani şimdi o başta?
Yazınca şair oldum, çizen ressam ağladı.
Ağaç oldum sessizce, kök saldım yalnızlığa,
Yoruldum artık usta, çıkamaz oldum dağa.
Gönül bir bağlamış ki, o karalı tuzağa,
Yazınca şair oldum, çizen ressam ağladı.
Kalemine sağlık olsun, bu ne derin bir sızı,
Söz tutmayanlar utansın, kalmasın böyle yazı.
Derviş gibi bekledik, o baharı, o yazı,
Yazınca şair oldum, çizen ressam ağladı.

Yazdım şair oldum, çizdim ressam oldum" diyerek acıyı sanata dönüştürme çabası çok asil; fakat arkasından gelen "hülasa ağaç oldum" bitişi şiiri bambaşka bir vuruculuk seviyesine taşımış. Sözünü tutmayanların, yarı yolda bırakanların karşısında kök salıp bekleyen, bekledikçe sessizleşen ve durulan bir insan portresi çizilmiş.

Aldanıştan uyanışa, sitemden dervişane bir kabullenişe uzanan bu içten, duru ve sarsıcı kaleminize sağlık. Gönlünüz dert görmesin.

“Bazen insan çok konuşarak değil, çok susarak büyür içindeki acıyı.
Her hayal kırıklığı biraz daha içe çeker insanı, kök saldığı yer kalbidir artık.
Ve en sonunda, kelimeler bile toprağa dönüşür.”

Yüreğinize sağlık. Şiiriniz, kırgınlık ve yalnızlığın iç dünyada nasıl bir dönüşüm yarattığını sade ama etkili bir dille anlatan, içten bir eser olmuş.