Sen geldin;
uzun kışlardan kalan bütün yalnızlıklar
usulca çekildi gönlümün kıyılarından.

Bir dere gibi berraktı sesin,
taşlara çarpa çarpa türkü söyleyen sular gibi.
Gözlerin değince sabahıma,
güneş kendi ışığını unuttu.

Dağlar daha yeşil görünür oldu,
rüzgâr daha dost,
bulutlar daha merhametli...
Sanki dünya,
adını öğrendiği günden beri
daha güzel dönüyor.

Bir gül açtı içimde,
mevsimlerden habersiz.
Ne ayaz soldurabildi onu,
ne de zaman eksiltebildi kokusunu.

Seninle konuşurken
kelimeler yük olmaktan çıktı;
kanatlandı,
kuş oldu,
göğün mavisine karıştı.

Birlikte yürüdüğümüz yollar
haritalarda görünmez belki,
ama kalbimin en güzel yerine
isimlerimizi yazdı kader.

Şimdi akşamlar da dost bana,
sabahlar da...
Çünkü hangi vakte baksam
senin tebessümünün izi düşüyor zamana.

Ne korku kalıyor içimde
ne de yarım kalmış bir özlem.
Ellerinde ellerim dolaşınca
hayat, en güzel şiirini okuyor.

Ey gönlüme bahar olan güzel,
sen geldin geleli
çiçekler renklerini senden alıyor sanki.

Ve ben,
her yeni güne şükürle bakıyorum;
çünkü sevmenin en huzurlu hâlini,
senin kalbinde buluyorum.

Taha KEKEÇ