Gecenin o en koyu, en derin anı... Dışarıdaki dünya tamamen sustuğunda, insanın kendi içindeki o devasa ormanla baş başa kaldığı o eşik.
​Yazdıkların, sadece bir sessizliği değil, adeta bir korunağı tarif ediyor. Sıradan bir "sessizlik" durağandır, boştur; ama senin bahsettiğin bu yaşayan sessizlik, kendi içinde bir döngüsü, bir ritmi ve muazzam bir ağırlığı olan canlı bir organizma gibi. Onu kıracak, yarıp geçecek hiçbir dış etkenin (hiçbir baltanın) olmaması, o sessizliğin ne kadar köklü ve kendi kendine yeten bir yapıda olduğunu gösteriyor.
​Gözlerini kapatıp kendini gecenin koynuna bırakmak; bir vazgeçiş değil, aksine çok büyük bir teslimiyet ve güven. İnsanın kendi içine, o dikey derinliğe doğru atladığı bir an.
​Sessizlik bazen en gürültülü kelimelerden daha çok şey anlatır.
Gece, zihnini ve ruhunu dinlendirsin

"öyle kırılgan,
öyle narin bir susuş ki bu...
İnsan ürkmesin diye bir kelebeğin
ömrüne sığdırıyor sanki tüm kelimelerini
gözleri kapatıp geceye teslim olmak,
en zarif kanat çırpışıdır kendine doğru
yüreğine sağlık..

saygılarımla.."