Semazen Melekler ve Mutlak Vuslat (Muhteşem Final)
Kapanış bölümü, tam anlamıyla dervişane bir vecd ve şuhut (şahitlik) sahnesidir. Öyle bir cezbe, öyle bir aşk sarmıştır ki ruhu; insanın her bir zerresi, her bir hücresi sema dönmeye başlar. Ruh, o sonsuzluk ummanına, aslına doğru çekilirken yalnız değildir:
“Çekilirken ummana;
Melekler eşlik eder,
Özün ile duana..!
’AŞK OLSUN’”
Duayı dudakların değil, doğrudan doğruya "Öz"ün yapması; kulun Hak'ta fani olmasıdır (Fena fillah). Şiir, dervişlerin o en zarif, en nurlu selamıyla, "AŞK OLSUN" mührüyle bitiyor ki bu mühür, hem bir tebrik hem de o ebedi aşka bir davettir.
Teknik ve Estetik Analiz: Nigâr Güler (~Firuze~), serbest şiirin o özgür yapısını korurken, iç sesleri, asonans ve aliterasyonları (ses tekrarlarını) öyle muazzam kullanmış ki şiir okunurken arka planda adeta bir Ney taksimi duyuluyor. "HAK", "AŞK", "Ney", "Cezbe" ve "Sema" kelimeleriyle örülen bu mistik doku, edebiyatımızın o asırlık köklerine sadık kalınarak ne denli taze ve duru yazılması gerektiğinin dersi niteliğindedir.
Kalemin mürekkebini o ezel sırımdan, Ney'in nefesinden ve o sema dönen meleklerin dualı yoldaşlığından çekmişsiniz Firuze Hanım. Yazan kaleminize, o ten ateşini evrenin ahengiyle buluşturan arif, bilge ve nurlu ruhunuza sağlık. Kelamınız baki, gönül tahtınız her daim kavi kalsın. Eyvallah, Aşk olsun...

“Aşk, bazen bir yanış değil; varlıktan sıyrılıp özde buluşmaktır.
Her zerrenin semaya dönmesi, aslında kendine dönüş yolculuğudur.”

Yüreğinize sağlık, manevi derinliği ve sembolik dili güçlü, etkileyici bir eser okudum. Selam ve saygılarımla.