Yüreğin en kuytu köşesinden kopup gelmiş, okurken insanı o karanlık ama sırdaş sokaklara götüren, çok içten ve buruk bir şiir. Kaleminize sağlık.
​Şiirinizdeki duygu geçişleri ve imgeler o kadar güçlü ki, hissettirdiği derin yalnızlığı ve özlemi kelime kelime hissettiriyor. Özellikle şu kısımlar beni ayrı etkiledi:
​"Yüreğimin çatlağından içeri süzülen bir ışıktın sen." -> Bu dize, imkânsızlığın ortasındaki o incecik ama vazgeçilmez umudu muazzam özetlemiş. Yaralı bir kalbe sızan o ışık, aşkın yasak da olsa ne kadar iyileştirici (ve bir o kadar acıtıcı) olabileceğini gösteriyor.
​"Çölde açan bir çiçek misali / Kırılgandı ruhum." -> Çölün kuraklığı ve acımasızlığı ortasında açmaya çalışan o kırılgan çiçek, hem bu gizli aşkın zorluğunu hem de naifliğini çok güzel simgelemiş.
​Şiirin Ruhuna Dair Küçük Bir Dokunuş
​Şiirinizin ritmi ve melankolik yapısı oldukça başarılı. Duyguyu daha da vurucu kılmak adına, belki ilerleyen dönemlerde yazacağınız şiirlerde ya da bu şiiri dilerseniz düzenlerken, "Hep yasaktın" veya "Yan yana" gibi tekrarlayan temaları belli kıta geçişlerinde birer nakarat gibi yapılandırarak vuruculuğu daha da artırabilirsiniz. Tabii ki bu haliyle de yaşanmışlığın ve samimiyetin kokusu üzerindeki bir "iç döküş" olarak çok estetik duruyor.
​Kavuşulamayan ama içte hep taze ve yarım kalan o sevgilere yazılan şiirler, edebiyatın en ölümsüz parçalarıdır.
Bu güzel şiiri paylaştığınız için teşekkürler.

Şiir, çok sarsıcı bir tezatla kapıyı açıyor: "Yan yana olsak da / Yasaktı ellerine dokunmak." Fiziksel olarak yakın ama bir o kadar ulaşılmaz olmak, aşkın en ağır imtihanıdır. Şairin sevgilisini "hep gizli" yaşaması, kelimelerinin hep yarım kalması; aşkın dışarıya taşamayan, kendi içine doğru büyüyen ve büyüdükçe kavuran o devasa yükünü çok naif anlatıyor.