Final bölümü, yeryüzünün o amansız tezatlarını ve nihai arınmayı muazzam bir dille tasvir eder. Bir tarafta batıp gidenler, maddeye tapanlar ve ruhunu nefse satanlar; diğer tarafta yeşil hicaplar, al cübbeler, yani takva ehli...

"Ferşe arş, arşa ferş / Sızı doğuşu, ıssız İsa doğruluşu"

Yeryüzü (ferş) ile gökyüzü (arş) yer değiştirir; her şey aslına rücu eder. Şair, çekilen her kutlu çilenin ("sızı") aslında yeni ve pak bir manevi uyanışın ("doğuş") müjdecisi olduğunu söyler. Ve şiir, Hz. İsa’nın o babasız, mucizevi, dürüst ve "ıssız" doğumu gibi, ruhun dünyevi kirlerden tamamen soyunup tek başına Hakk’a doğrulmasıyla son bulur.

Netice itibarıyla;
Kelime işçiliği fevkalade yüksek, her satırı derin bir tefsir ve tasavvuf kültürü gerektiren, lirik söyleyişi son derece mistik ve vakur bir başyapıt. Adeta bir derviş hırkasının ilmekleri gibi örülmüş; kalbi celalden cemale, ferşten arşa yükselten bu mübarek, sır dolu ve asil kelamın; yazan yüreğine, o ihlaslı ve arif kalemine sağlık.

Kıymetli Gönül Dostu,
Her mısrada ayrı bir remiz, her kelimede ayrı bir çağrışım giz. İlk okuyuşta değil, üzerinde tefekkür ettikçe kapıları aralanan bir metin.

Mânâ yolculuğuna davet eden bu satırlar için,

Tebrikler

"Harika bir iş çıkarmışsın, yüreğine sağlık. Şiirde öyle bir derinlik var ki, insanı alıp başka yerlere götürüyor. Her mısrada ayrı bir yaşanmışlık, ayrı bir his gizli sanki. Kaleminin gücü ritminden ve samimiyetinden geliyor. Tebrik ederim dostum, çok beğendim."