Kalesinde kendi bayrağı dalgalanmayan memlekette cuma namazı kılınmaz dememiş miydi Rıdvan Hoca,
Böyle bir şey yapmadan oturmak yaraşır mıydı erkek kısmına,
Atlar Küçük Efe roketine, başlar semâda uçmaya,
Y-07 diye bir gezegen gelir karşısına. Yörük gezegeni derlermiş adına,

Çok misafirperver olurmuş Yörükler, basmışlar Küçük Efe’yi de bağırlarına,
Silifke’nin Yoğurdu oyun havasıyla karşılanınca
Efe de başlar zeybek oynamaya,
Hararetini alır diyerek ayran içirip koyun eti ikram ederler sofrada,

Efe’nin çenesi durmayıp çok soru sorunca
Yollarlar Türkmen beyinin otağına,
Gözleri yaşarır Türkmen beyinin memleketin hâlini duyunca,
Bir ateş çıkarır, verir Efe’nin kucağına.

”Ey oğul! Bu ateş Türk insanının bağrında yanan istiklâl ateşidir.
Ümitsizlik gezegenine gitme, nice ümitler vardır; karanlığa yürüme, güneşler vardır.” diyerek uğurlar aracına,
Gözünde yaş, bağrında sızı,
Yeni gezegen görünür ufukta. MA-00 adında,

Yüzü nûranî ışıkla parlayan insanlar vardır, misk-i amber rayihasında,
Çanakkale’de, Viyana kapılarında, Kafkaslarda, Balkanlarda, Hicaz’da ,Yemen’de,
Vatanın her karış toprağında kanını dökmüş askerlerin rûhları toplanmış bir arada,
Burası cennet midir diye soruyor yaradana,

Devam ediyorlarmış cephedeki aslanların yüreklerinde yaşamaya,
Efe bu kez iniyor sahraya
Bir tilki yol gösteriyor kumda bayırda,
“Susuz kalsam yanan çöllerde, elem duymam.” vatanımın aşkına,

Tilki, Efe’yi bir teyyarenin yanına götürüyor yavaşça,
Tamir et, senin olsun, kullan hunharca,
Ben tamir edemem deyince bir pilot gelir yardıma,
Pilot der:”Bin buna düşmanı bombala.”

Pilotu ısırıverir sinsi bir yılan alçakça,
Efe dönünce yurda,
Sakarya’da,Büyük Taarruz’da atıyor bombayı düşmanın kafaya,
Teyyareci Küçük Efe derler artık ona,

Düşman denize dökülünce alıyor Gazi Paşa’mızın güzel ellerinden bir madalya,
Savaşta bir şarapnel saplanmış karnına,
Çok yaşayamıyor savaştan sonra,
Gömüyorlar Bey Dağlarında sarp bir yamaca,
Açalım ellerimizi, gönderelim Küçük Efe’nin ruhuna bir Fatiha.