Bu bayram olsun…
Hani hep özlemle bir şeyler bekleriz ya,
İçimizde eksik kalmış bir sıcaklığı,
Bir eski zamanı,
Bir yarım kalmış sarılmayı ararız ya…
İşte öyle bir bayram olsun.

Bazen uzaklara dalıp gider insan,
Bir kuş cıvıltısında çocukluğunu arar,
Bir su şırıltısında iç huzurunu…
Bazen de sadece sessizlik ister;
İnsanı incitmeyen, yormayan,
İçine işleyen bir sessizlik…

Sonra bütün bunların içinde
Hepsini bağrında taşıyan bir köy düşer aklına.
Toprak kokusu gelir burnuna,
Ocakta kaynayan çayın buğusu,
Kapı önlerinde edilen sohbetler,
Ve uzaktan gelen çocuk sesleri…

Ah o çocuk sesleri…
Koşturmaları, kahkahaları,
Taşlı yollarda yankılanan ayak sesleri…
Her şey birbirine karışmış gibi görünür ama
Aslında her şey kendi düzeninde akar gider.
Kimse yalnız değildir orada,
Kimse kimseye yabancı kalmaz.

“Ah o eski bayramlar…” deriz hep.
Çünkü o bayramlarda insan,
İnsanın yüreğine misafir olurdu.
Kapılar sadece evlere değil,
Kalplere de açılırdı.

İşte öyle bir bayram olsun…
Hem de bu bayram olsun.

Birbirini seven insanların
Bir araya gelip gönülden bayramlaştığı,
Tahammülün yeniden kıymet bildiği,
Kırgınlıkların usulca sustuğu bir bayram…

Bir elin başka bir ele uzandığı,
Düşmesin diye omuz verildiği,
Kol kanat gerilen insanların olduğu…
Ama sonra dağılıp gitmeyen,
Gitse bile hep yakınlarda duran,
Varlığını hissettiren insanlar olsun.

Tıpkı gökyüzünde süzülen bir kuş gibi…
Her sabah, her akşam,
Günün her saatinde bir dala konan,
Varlığıyla insana huzur veren bir kuş gibi…

Ve yağmur yağdığında
Kanadını çırptıkça etrafa saçılan damlalar misali
Bereket yayılsın her yana.
Sofralara, evlere, gönüllere…
İnsanın içini ferahlatan bir umut gibi.

Bu bayram olsun…
Yüzlerin gerçekten güldüğü,
Duaların göğe daha içten yükseldiği,
Kimsenin kendini yalnız hissetmediği
Bir bayram olsun.

Ve belki de en çok…
İçimizde kaybetmeye yüz tuttuğumuz
O güzel insanlığı yeniden hatırlatan
Bir bayram olsun…


ALİ RIZA COŞKUN