Bir İnsanın ilacı, kendi kanından, canından olan evlatdır!
Evladın bir bakışı babaya ilaçtır, şifadır.
Baba, evlat arasında sevgi bir bağdır..
Baba ile evlat arasında, kalpten kalbe akan gizli bir sırdır.
Bu sır sevgiyle büyür, umut ile çağlar…
Bu duygu baba ile oğlunu bir birine bağlar.
Evlada bir şey olduğunda babanın yüreğini dağlar…
Babada ise evlat ağlar…

Yaralı gönüller birbirine değer,
Bir nefesle ruhlar yeniden yeşerir.
Karanlık gecede bir ışık yanar,
Bir İnsanın ilacı, yine kendi kanından canından olan evlatdır!

Her baba kalbinde saklıdır bir dua sesi!
Gözde gizlenir hakikatin izi.
Baba eli evlada uzanır…
Evlat yürekten sarar.
Bir İnsanın ilacı, yine kendi kanından canından olan evlatdır!

Evladın bir tebessümü açar..
Baba da kapalı gönlü,
Evlattan gelen bir güzel kelime…
Siler babanın yılların birikmiş derdini.
Babadan evlada geçer o sırlar…
Bir İnsanın ilacı, yine kendi kanından canından olan evlatdır!

Bir evladın sesi yankı olur babanın içerde…
Bir sevgiyle dünya döner baba yeniden.
Hakikate giden yol hep babada,
Bir İnsanın ilacı, yine kendi kanından canından olan evlatdır!
Dinçer Dayı