İnsan bazen için için birini sever ya!
Gözü ondan başkasını görmez ya…
Deli gibi ölümüne onu, sever ya!
Onu ne kadar çok sevdiğini göstermek yada hissettirmek istersin ya!
O sevdiğin için, herşeyi göze alırsın ya…
Hani, bazen gözüne hiç bir şey gelmez ya!
Canını, malını hiçe sayarak, onun için fedakarlık yapmak istersin ya…
Ama bazen eli kolu bağlanır…
O an, kitlenir hiç bir şey yapamazsın ya…
Duygularını anlatmak ister de…
Yine hiç bir şey anlatamaz ya!
Taparcasına seversin ama, sevdiğini ona, diyemesin ya…
Onun gibi…

O, uzaklara gitmek istediği zaman, gitme diyemesin ya…Mesela, kalması için de bir şey yapamazsın ya!
Çünkü, olumsuz bir şey söyler düşüncesi ile bocalarsın ya !
Seviyorsun ama, kal diyemesin ya!

Gidişini boynu bükük izlersin…
Sadece susarsın!
Göz yaşları içinde onun gidişini izlersin!
Üzülür, için için yanarsın!
Gün geçtikçe daha çok üzülürsün!
Dağılır, hatta üzüntüden hasta olursun!
Ama, bir şey diyemesin!
Yine elin kolun bağlanır hiç bir şey yapamazsın!

İşte…
Gün gelir açılamaz, geç kalırsın!
Sen cesaretini toplayana kadar o,
başkası ile yol alır, evlenir…
Kendine kızarsın!
Başını duvarlara vurur, kendi kendini yersin!
Salya, sümük ağlar…
Dizlerine vurur, dövünürsün!
Başkasının olunduğunu düşününce…
Kafayı yersin!
Dinçer Dayı

Dinçer Dayı