Hayatımın şakağına değen nefesinle
zamanın yönü değişiyor,
farkında mısın?
Sanki dünya
biraz daha yavaş dönüyor da
kalbim sana yetişebilsin diye bekliyor.
Gözlerin değdiğinde içime,
Bülbüller kanatlanıyor
kalbimin dallarından,
Sessizliğime şarkılar doluyor usul usul.

Ben seni düşündükçe
geceler bile aydınlanıyor,
karanlık sandığım ne varsa
isminin güneşinde çözülüyor.

Sen,
gerçeğin sınırlarını
aşan bir düşsün sanki,
kalbime sessizce yerleşmiş
en güzel rüyasın…
Bende o rüyadan uyanmak
istemeyen inatçı bir aşığım.

Gülüşün var ya,
sanki umut kokulu bir rüzgar,
dokunduğu her şeyi iyileştiriyor,
beni de… en çok beni.
Ayağım taşa değse bile,
Elin elimdeyse acımaz hiçbir şey.

Ve ben seni
bir şiirin en güzel yerinde
durur gibi seviyorum,
devam etsem bozulacak,
susarsam eksik kalacak gibi…

Bu yüzden kalbimin en kuytusunda
sessiz ama bitmeyen,
hiç susmayan bir sesle söylüyorum,
sen, varlığıma anlam olan
en güzel rastlantısın,
en sahici duygum,
en çok içimde kalan sensin.