Ben böyle bir şey ekmedim,
toprağa sevda koydum,
gözüme sabır, dilime dua,
ama biçtiğim sessizlik, yorgunluk,
ve içimde taş gibi bir boşluk oldu.

Ben gül diledim,
dikenler büyüdü gönül bahçemde.
Ben yol istedim,
uçurumlar açıldı ayaklarımın dibinde.
Nice güzel niyetlerim ellerimde kaldı,
Yarı yolda, hayal oldu.

Bir umutla güneşi bekledim her sabah,
ama gelen hep ayaz, hep gölge oldu.
Bir şarkı sustu içimde,
melodisi hüzünle doldu.

Kalbim umutla çarptı her seferinde,
ama kapılar hep kapandı yüzüme.
Zaman geçtikçe hafifletmedi yükümü,
aksine her geçen gün biraz daha battım sessizliğin içine.

Bir gönül ne kadar susarsa,
o kadar ağır konuşur sonra.
Ben çok sustum, hep sustum,
Öyle uzun, öyle derin sustum ki,
sanki içimde bin yıl geçip gitti bir tek kelime bile etmeden.

Ve artık anladım,
herkes ektiğini biçmiyor bu dünyada.
her tohum filizlenmiyor,
kimi sadece bekliyor,
kimi hep umut ediyor,
ama en çok da,
yüreğinde sessiz fırtınalar taşıyanlar kaybediyor.

Artık biliyorum, kabul ettim sonunda hayat herkese ektiğini biçtirmiyor.