Eyvallah Hocam çok teşekkür ediyorum..
şiirime böyle bir nazirede bulunmanız beni ziyadesiyle bahtiyar etti..

Evet aynen şiirde bahsettiğiniz gibi. kimse kimsenin halini sormuyor..
modern insanın kalabalıklar içindeki yalnızlığını;
vicdanın, merhametin ve hakikat arayışının nasıl yavaş yavaş unutulduğunu sitemkâr bir lirizmle ne güzel anlatmışsınız..

Öyle bir çağda yaşıyoruz ki, kalabalıkların arttığı, fakat gönüllerin daraldığı bir çağ…
İnsanların birbirine omuz verdiği değil, birbirinin omzuna basarak yükselmeye çalıştığı bir zaman dilimi…
Herkesin konuştuğu ama kimsenin duymadığı;
herkesin baktığı ama kimsenin görmediği bir çağ…

Eskiden bir kapı çalındığında ardında ya bir selâm, ya bir hâl hatır, ya da bir tas çorba bulunurdu.
Şimdi ise nice sofralar kuruluyor; lakin merhamet o sofraya uğramıyor.
Bahçeler rengârenk çiçeklerle dolsa da, insanın içindeki kuraklık dinmiyor.
Çünkü mesele gül yetiştirmek değil; gönül yetiştirebilmektir…
ama o gönüllere bir türlü erişilemiyor..
tebrik ediyorum kıymetli hocam harika bir şiir olmuş
saygılarımla..