ve
nihayetinde,
önemi yitirildiğinde aşkın,
dönemi,
başlatıldığında yalnızlığın
kala,
kalmışlığının bir başınalığında
kadr-i kıy(a)metiyle tanışır insan..


inat,
eder kalasın,
çekip gitmek isterken gidesin
kaldı ki,
gidesin kendini bile tarif edemiyorken,
ellerinden bile tutamıyorken..

kendinden çekip nasıl gidilir sahi ?

öyle,
yalnız, ıssız ömürler var ki,
sevdikçe, sevilmemiş, hiç gülmemiş
acısını güce, yarasını bilgeliğe devşirmiş

öylesine yalnız,
ölesiye ıssız ömürler var ki,
değer verdikçe, değer görememiş
acıyı arkadaş, yalnızlığı rehber edinmiş

ne güzel demiş, betimlemiş şair,
“bir yanım yaprak döker, bir yanım bahar bahçe”

yaprak
dökse de kıyısı olmayan yanımız,
ertelense de demet, demet baharlarımız
kim ister ki,
nokta ile başlayan, virgülle noktalanan cümle olmayı,
yakışsa da şiire hüzün, her kelamda, kalemde kanamayı
kim,
kim ister ki, farkındalığının farkına, fark ettiğinde varmayı,
doğacak ne günü, ne de güneşi kalmadığında uyanmayı

tarafınız, açacak bir paragrafınız yoksa bertarafınız olur araf


ve
nihayetinde
önemi yitirildiğinde yaşamın,
dönemi,
başladığında o kusmuk hayatın
kala,
kalmışlığının araf suskunluğunda
kadr-i kıy(a)metiyle tanışır ölüm..





mayısikibinyirmialtı