Zaman ne tuhaf bir şeysin

seversin ...

unutursun ...

Zamanla yok olursun


aşk sevgiler mutluluklar düşmanlıklar
şu zifiri zamanlarda
aklıma tuhaf düşünceler düşer
sanki hiç var olmamış gibi
yok oluşa gebe kalıyor her şey
doğum ve ölüm gibi mesela
ellerin gözlerin toza düşünürken
sanki
Zamanda var olmamış gibi oluruz

Unutuluruz yani

Yaşam denen şeyin olmağı bir yerde

Kıyameti bekleyecez...



ah ah
ne desem ki
akan gençliğimde
acılar artık acı vermiyor artık
Aşağılık insanoğlu her şeye alışır!’’ Fyodor Dostoyevski.
aklıma geliyor ve nefes alıyorum

Şu mübarek günde

Şu zaman diliminde

Kalbim seni düşünürken
aklım Karanlığa meydan okuyan güzelliğini düşlüyor

Oysaki bizim olmayan şeyleri düşlemek

Yanlış kötü bir şey olması gerekirken

Temiz ve saf sevebilmek demişti bir yüce

Öyle kalmak yeterliydi



Zaman kimi değiştirmiyor ki

Oysaki zamanda beklemek

Harekete geçmemek

Eldekilerle yetinmek

Ne kazandıracak bize

Zaten olanı yaşadık
olmayan ise hayallerimizdi