Bir şairin kalemi, yalnızca yaşadıklarının değil; sezdiklerinin, düşündüklerinin, hayal ettiklerinin ve insan ruhunda yankı bulan her duygunun evidir. Yazılan her mısra, birebir yaşanmış bir hikâyenin itirafı değildir. Çünkü şiir; hatıradan çok hayal, gerçekten çok hissediş sanatıdır.

Bir insan aşk şiiri yazınca mutlaka âşık olmuş sayılmaz; nasıl ki bir romancı katili anlattığında cinayet işlemiş olmuyorsa… Şair bazen hiç yaşamadığı bir özlemi yazar, bazen başkasının acısını kendi içinde büyütür, bazen yalnızca bir kelimenin bıraktığı titreşimden koskoca bir dünya kurar.
Kalem, sahibinin birebir aynası değil; kimi zaman maskesi, kimi zaman sahnesi, kimi zaman da başka ruhların tercümanıdır.
“Atarlı yazmışsın, kime kızdın?”, “Aşk yazmışsın, kime âşıksın?” gibi sorular hep olacaktır. Çünkü insanlar çoğu zaman şiiri kurgu değil, itiraf sanır. Oysa şairin görevi sadece kendi hayatını anlatmak değildir; insanın içindeki bütün ihtimallere ses vermektir.

Bir şiirde geçen hüzün, öfke ya da sevda; şairin yaşadığı değil, hissettirebildiği kadar gerçektir.
Şiir bazen olmayan bir yaradır ama can yakar.
Bazen hiç yaşanmamış bir aşkın ardından yazılır ama okuyanın kalbinde hatıraya dönüşür.
Ve bazen şair, kendi hayatından değil; insanlığın ortak yalnızlığından konuşur.
TEŞEKKÜR EDİYORUM HER BİRİNİZE AYRI AYRI.
SELAMLAR, SAYGILAR..!