Kahve…
Küçük bir fincanda büyük bir sır,
sıcak nefesiyle sarar içimi.
Bir yudumda dağılır sabahın ağırlığı,
bir yudumda uyanır uykuda kalmış ruhum.
Kahve molası,
zamanın durduğu sihirli bir ara.
Dumanı tüterken fincanın,
dünyanın bütün telaşı dışarıda kalır.
Sadece ben, kahvem ve sessiz bir mutluluk
üçümüz baş başa, dingin bir sohbette.
O ilk yudumda açılır goncalar içimde,
ikinci yudumda hafifler omuzlarımdaki yük.
Kahverengi bir neşe akar damarlarıma,
kalbimde küçük bir bayram başlar usulca.
Kahve kokusuyla dolan odalar,
hatıraları da davet eder masaya.
Bazen yalnızlığın en tatlı arkadaşı,
bazen de dostlarla paylaşılan
en güzel muhabbet.
Ah kahve…
Sen sadece bir içecek değilsin,
sen molamsın,
neşemsin,
içimdeki küçük isyansın yorgunluğa karşı.
Her fincanda yeniden doğarım,
her molada biraz daha kendime dönerim.
Ve her yudumda fısıldarım sessizce:
“Devam…
bir yudum daha,
bir umut daha.”