İnsanlar aç gözlülükle yakar yıkar dünyayı
Doymaz nefsi yüzünden kaplar her sahayı
Bir lokma ekmek için unutturur hep vicdanı
Kendi eliyle yıkar kurduğu güzelim yuvayı

Zenginliği adalet sanır körleşen bakışlarla
Hakikatin önünde eğilmez olmuş başlarla
İtibar uğruna sessiz akan gözlerden yaşlarla
Zamanla yerini bulur Hak’tan gelen taşlarla

Geçim derdi daraltır insanların ufuklarını
Yoksulluk içleri kemirirken yitirir umutları
Ölmek yok etmekten karartır şafaklarını
Sessizce taşır içinde kalmış tüm yanlarını

Özgürlük sanılır bazen başı boşluk hali
Sınır tanımaz olmuş ne insan ne de aklı
Oysa Hak’ka dayansa doğrulurdu yolu
Ahlak kaybolunca artar ger günün vebali

Gücü eline geçirince yaşar erişilmez cüceyi
Unutur adaleti kayıp eder kelimeyi heceyi
Tahtlar kumdan olursa yıkılır sırça sarayı
Zalimliğin sonu yok yaşar görmez gerçeği

Tabiatı yakıp yıkıp kazanılmaz güzel yarınlar
Yakılan yok olan ormanda susar nice canlar
Yakanın yıkanın yanında yer alan hayranlar
Zararın kendisinde olduğunu bilir uyananlar

İlahi dinler filozoflar insanlık der güzel ahlak
Erdemi ahlakı olmayan dünyayı eder ilhak
Aç gözlülükle bitirdiniz dön birde geriye bak
İnsanlığın amacı olmamalı tabiatı yakıp yıkmak