Günümüzde bir kısım okuyanımız, yazanımız, dinleyip çizenimiz bir eseri vücuda getiren sanatcının hemen siyasi, politik görüşüne ideolojik anlayışına bakarak eseri ya da sanatcıyı değerlendiriyor. Eseri ya okuyor ya da okumadan atıyor Bu durumu anlatan bir şiir yazayım dedim ve bi şiiri oluşturdum.

Mehmet Akif Ersoy Milletin çilesini yazdı
Safahat bu milletin gönüllerinde gezindi

Necip Fazıl Kısakürek ruhun derin izini sürdü
Çile, çile diye Anadolunu iç yangısını gördü

Nazım Hikmet Türkçe yazdı düşlere
Şiirleri can verdi suskun olan yüreklere

Yaşar Kemal dağ kokusunu kattı sözüne
İnce Memet umut oldu yoksulun gözüne

Victor Hugo merhameti anlatti dillere
Sefiller gibi eser ışık oldu gönüllere

Dostoveski vicdan yükü koydu kalplere
Suc ve Ceza’yı yazdı insancıl yüreklere

Neşet Ertaş sazı ile gönülleri sarardı
Bozkırın sessizliği türkü olup ağlardı

İbn’i Sina yazdı ama dünya uyguladı
Modern tıppın insanlığını ağırladı

Yunus’un nefesidir her gerçek şiirin özü
Sevgi ile konuşulursa taş bile düyar sözü

Bir şiir bazen gelir yorgun çağa merhemdir
Kalpten çıkan her söz insanlığa rehberdir

Ne sağın türküsü sussun ne solun gölgesi
Sanat dediğimiz duygular insanlığın aynası

Bir kitabı yakmadan önce bir kez olsun oku
Belki satırlarda kendini bulusun kişilik doku

Sanatı sanatcıyı zincirlersen kendi ruhun ölür
Özgür kalan bir türkü çağlara damga vurur

Çünkü eserler kalıcı ideolojiler gelip geçer
İnsanlığa bakan yürek sevgi ile yine açar

Bu gün dünya daralsa gönüller daralmasın
Sanatın ışığı hiç bir zaman karanlıkta kalmasın

Bir kitabı okumak insanlığa ayna tutar
Önyargıyla bakanın gönlünü karanlık yutar

Sanat ne sağdır ne soldur sanat insanın sessidir
Kalplere değen her eser sonsuzluğun nefesidir