Hayrullah Bey’in kaleme aldığı bu şiir, hem çok samimi bir konukseverlik hikayesi anlatıyor hem de içinde derin hayat dersleri barındıran klasik bir "âşık edebiyatı" veya "nasihatname" örneği sunuyor.

​Şiir, kapıya gelen çaresiz bir yabancıya açılan merhamet kapısıyla başlayıp, o yabancının aslında bir "hızır" misali hayatın en çıplak gerçeklerini şaire (ve bizlere) fısıldamasıyla son buluyor.

​Kapıyı çalan muhtaç bir insan var. Şair, karşısındakinin "mazlum" bakışlarına dayanamayıp içeri buyur ediyor ve ona sıcak bir çorba ikram ediyor. Yabancının "Sen ne yiğitmişsin er" demesi, Anadolu kültüründeki "tanrı misafirine" gösterilen hürmetin ve cömertliğin değerini vurguluyor.

Fiziksel olarak ısınan ve karnı doyan misafir, kendini güvende hissedince içini dökmeye başlıyor. Yolunun uzun, yükünün ağır olduğunu anlıyoruz.
​
Misafir kendi geçmişinden bahsediyor. Hayatın hilelerinden, yediği sillelerden (zorluklardan) ders çıkardığını anlatıyor. Dünyevi hırsların, yalanların boş olduğunu; asıl önemli olanın "insanca yaşamak" olduğunu geç de olsa fark etmiş. Yaşadığı zor dönemi "kış" olarak tanımlıyor ve şaire "Aklını başına der (topla)" diyerek bir nevi uyarıda bulunuyor.

Şair, son dörtlükte geleneksel olarak adını (Hayrullah) geçiriyor. Misafirin ağzından kendine ve okuyucuya en büyük nasihati veriyor: Nefsine kanma, herkesi dost sanma, hakkı ve hakikati gör.
​
​Dil ve Üslup: Son derece sade, akıcı ve halkın günlük konuşma diline yakın, içten bir anlatımı var.

​Yüreğe dokunan, insanı hem merhamete hem de hayat üzerine yeniden düşünmeye davet eden çok güzel bir eser.

Kaleminize sağlık veya paylaştığınız için teşekkürler!