Gece, kadim bir mürekkep gibi dökülüyor masaya.
Akrep ve yelkovan intihar etmiş;
Çünkü zaman, artık ölçülebilen değil,
Duvara saplanmış iki göz;
Nefes nefes göğsümün dehlizlerine indirgediğim
Karanlık bir gecenin manifestosunu andırıyor.
Zihnim o korumasız mabetlerinde uyuştu şimdi;

Çünkü birazdan bu ufalanan tortuda bir kâinat infilak edecek,
Ve biz,
Tarihin hiç yazmadığı o kayıp medeniyetlerin yasını tutacağız,
Evin en kuytu köşesinde gizlenen o dilsiz şahitlerle.

Dışarıda gelgitler oluşuyor,
Sanki yeryüzü kendi günahından arınmak ister gibi.
Üzerimde bu asrın ağır, uyuşturucu yorgunluğu...
Kendi elleriyle inşa ettikleri o belirsiz sırrın kutsallığı;
Önce indirgiyor insanı,
Sonra teslim ediyor o karanlık aymerana.

Bak, bir zerre daha kopuyor kor ateşten.
Yukarıların bir lütfu değil bu,
Maddenin o kör, o kibirli ve amansız kanunu.
Ateş sönüyor,
Hikâye bitiyor;
Ve bu varoluş şarkısı... Hiç söylenmedi.
Hiçlik, boğazına sarılan o ilmekle daralıyor,
Kendi yarattığı o kör düğümün gizeminde sessizce boğuluyor.


,
Mustafa Yaman
12 Mayıs 2026