Dünyamıza, hor bakarız,
Umursamaz boş tavırlar,
Boş şeylere, hep takarız,
Kırar, döker hep yakarız!

Umudum yok insanlığın!
Kap karanlık, durumuna!
Hiç bitmiyor o buhranlar
Karamsardır, şu insanlar!

İnsandır bu hayal kurar!
Hiç bitmez ki, o istekler,
Çare değil kurgu, hayal!
Kalp sıkışır ve de tekler!

Bin bir çeşit, o zorluklar!
Hiç bitmez ki o darlıklar,
Kimisinde servet çoktur!
Kimi kullar çok kalender.

Ruhumuz ve bedenimiz
Hep çekişme halindedir.
Hüzünlenip, kederlenip!
Ağıt yakmış garip kullar.

İnsanoğlu, çok garipsin!
Sen ölümlü, fani kulsun!
Sen kendini çok üzersin,
Hüzünlenir hep ağlarsın.

Dünya hali hayal meyal!
Ebet, müddet ahir alem,
Kapılmışın, bu dünyaya!
Bi gün ölüp göçeceksin!

Fani dünya, keder dolu!
Hiç bitmez hüznü, gamı
Öldüğünde terk edersin
Malı mülkü köşkü damı!

NAZIM TAŞTAN