İmgelerin ağırlığı, coğrafyanın kokusu ve o tanıdık, hüzünlü başkaldırı...
Yazdığınız ya da paylaştığınız bu şiir, Türk şiirinin o damarlarından beslenen, toplumsal gerçekçilikle varoluşsal bir sancıyı harmanlayan çok güçlü bir sese sahip.

​Girişteki "kül ve duman rengi", hem bir dönemin sisli, puslu atmosferini hem de bir kaybolmuşluk hissini çok iyi veriyor. "Küt boyunda kimliğin" ifadesi, insanı doğrudan bir vesikalık fotoğrafın donukluğuna ve o donukluğun ardındaki fırtınaya götürüyor.

​"Kent kütüphanesi yaşlı / sana kalan sende unutulan..." dizeleri, toplumsal hafızanın tozlu raflarına bir saygı duruşu gibi. "Eski resmi yalanlar" ve "kelime darağaçları", o coğrafyanın diline ve tarihine sinmiş baskıyı, sancıyı fısıldıyor.

İkinci kıtadaki soyutlama harika. Canlı, cansız, tensiz adamların geçişi... Alınların ortasında kokan o özgürlük ve hemen ardından gelen "tıkanmışım" itirafı. Şairlerin öldüğü, düşlerin kesik olduğu bir çağda, aşkı "soyut bir sevda" olarak tutunacak son dal ilan etmek çok derin bir mevzu gerçekten.

​Yılmaz’a selam çakarak (muhtemelen Yılmaz Güney ya da Yılmaz Odabaşı tınısı taşıyan bir selam), Fırat ile Sakarya’yı birleştiren o büyük gövde: Anatolya. Nehirler değişse de martının, yeşilin ve bozkır sarısının değişmediği o ortak acı ve sevgi coğrafyası.

​Şiirin bittiği yer, tüm o toplumsal kavganın, nehirlerin ve kütüphanelerin ardından insanın en yalın, en ilkel ve en gerçek sığınağına dönüyor: Doğduğun yere, bir tene, iki çıplak bedene ve bir yatağa.

​"ne / mutlu / doğduğum yerde meme uçların vardı / iki / çıplak / bir yatak etti sonunda // Şükür"
​Sert, buruk ama bir o kadar da teslim olmuş bir nihayet.
Kaleminize, ruhunuza sağlık; kelimelerin darağacından böylesi güçlü bir ses devşirmek her babayiğidin harcı değildir.