BEN DE AĞLARIM
Ben de ağlarım gülüm,
ben de ağlarım…

Sessiz gecelerin ay ışığında,
bir yıldıza uzun uzun bakarak
ben de ağlarım.

Uzak dağların tenha koynunda,
rüzgârın bile yorulup sustuğu vakitlerde…
İçimde gün boyu biriken,
bir yel gibi göğsüme dolan
duygular taşsın diye
ben de ağlarım.

Göz pınarlarım çağlar sabaha kadar.
Kimseye diyemediğim,
kimseyle bölüşemediğim
yüklerimi bırakmak için
ben de ağlarım.

Bir yük kalkar üzerimden,
ufuklar yaklaşır bana.
Karanlığın içinden süzülen
ince bir ışık gibi
yeniden çoğalır içimde yaşam.
Yeni güne
arınmış bir yürekle uyanmak için
ben de ağlarım gülüm…

Bazen bir çocuk olur içim,
kırılmış oyuncağının başında
sessizce duran.
Bazen yorgun bir yolcu gibi
başımı gecelere yaslarım.
İşte o zaman,
kimse görmeden
ben de ağlarım.

Gecenin en karanlık anında,
çatlamış bir duvar gibi dağılan içime
dayanabilmek için,
bahar yağmurları gibi
ben de ağlarım.

Bazen susarım,
bazen de sus pus olurum…
Toprağın yağmuru beklediği gibi,
kuruyan dalların baharı özlediği gibi
ben de ağlarım.

Çünkü bilirim;
her gözyaşı
bir parça hayat taşır içinde.
Ve insan
en çok da
yeniden başlayabilmek için ağlar.
Yeni güne yeniden uyanmak için
ben de ağlarım gülüm,
ben de…