Bir resim çizdim karakalem,
Boyayamadığım bir hayat gibi.
Çizgilerinde sen vardın,
Eksik kalan bütün renklerimde.
Gözlerini çizdim önce,
Geceye benzeyen o derin bakışı.
Sonra ellerini…
Dokunamadığım kadar uzak,
Hatırladığım kadar sıcak.
Bir şehir çizdim arkana,
Yağmurlu sokaklar, solgun ışıklar.
İnsanlar geçiyordu sessizce,
Ama hiçbirinin yüzü yoktu;
Çünkü ben sadece seni biliyordum.
Boyayamadım sonra…
Kırmızı eksik kaldı mesela,
Kalbimin içinden taşan şey için.
Mavi yetmedi gökyüzüne,
Siyah ise anlatamadı içimdeki geceyi.
O yüzden bıraktım resmi yarım.
Belki bazı şeyler
Tamamlanınca güzelliğini kaybeder diye.
Belki de insan
En çok eksik kalan yerlerinden anlaşılır diye.
Şimdi duvarımda asılı duruyor hâlâ,
Sessiz, renksiz, biraz kırgın.
Ve ben her baktığımda
Şunu düşünüyorum:
Bazı resimler boyanmaz,
Bazı insanlar unutulmaz,
Bazı sevgiler ise
Hep karakalem kalır.


Yüksel karataş 16 Mayıs 2026