1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
33
Okunma
Bitmeyen gecelerimin kum saati, zaman sanki yarış atı.
Ne göz nuru dökmüştüm, öğrenmelerim adına.
Ne kurşunlar döktürdüm, namlu sürmesin diye.
Suyu kalburda eledim, analizim aşkına.
Ne emekler vermiştim, ama düzelsin diye...
Kendi fenerimdi uzatılan, güreşirken kisvetimle.
Ve sonunda, yakaladım,
kendi ışığımı buldum karanlıklar içinde.
İlim dediğimize beyin sandık olurken
ışık bulur fenerim,
gönlüm uyandırsın cilasıyla.
Yol açılsın içimde, gecenin yıldızı gibi.
Uzat artık ellerin
çıplak avuçlarınla
güneşini tut artık, kuyusuz hayat sanki.
Bin bir bedel düşse de omuzların üstüne,
yol kendi menzilinde.
Vicdanın ahlak arar, bedenine nefeste,
İnsan kendine eğiliyor sonunda.
Güneş topla kendin için,
zamansız ve mekânsız
kendi özüne doğru, sönmeyen bir sesle
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz