4
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
96
Okunma
Bitmeyen gecelerimin kum saati,
zaman sanki yarış atı,
ne göz nuru dökmüştüm, öğrenmelerim adına,
ne kurşunlar döktürdüm, namlu sürmesin diye,
suyu kalburda eledim,
analizim aşkına.
Ne emekler vermiştim, ama düzelsin diye...
Kendi fenerimdi uzandı, güreşirken kisvetimle.
Ve sonunda, yakaladım,
kendi ışığımı buldum
karanlıklar içinde.
İlim dediğimiz maluma beyin sandık olurken,
ışık bulur fenerim, gönlüm uyanır cilasıyla,
yol açılır içimde,
gecenin yıldızı gibi.
Uzat artık ellerin
çıplak avuçlarınla
güneşini tut artık,
kuyusuz hayat sanki.
Bin bir bedel düşse de
omuzların üstüne,
yol kendi menziline,
Vicdanın ahlak arar, bedenine nefes de,
insan kendine eğilir en sonunda.
Güneş topla kendin için,
zamansız ve mekânsız
kendi özüne doğru,
sönmeyen bir sesle.
5.0
100% (8)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz