Adeta bir coğrafyanın insanın iç dünyasına çöküşünü anlatıyor.

Sibel Karagöz, bireysel acısını Anadolu’nun en sert imgeleriyle (Ağrı Dağı, kervan geçmez yollar, kar, buz) birleştirerek "makro-hüzün" diyebileceğimiz bir atmosfer kurmuş.

Ağrı, hem Türkiye’nin en yüksek dağı hem de fiziksel/ruhsal sızıdır. "Ağrı'm dağımdan büyük" dizesiyle, içindeki acının dış dünyadaki en devasa kütleden bile daha ağır olduğunu ifade ederek, hüznün mekânsal sınırları aştığını vurguluyor.
​
​Şiirin sonu, tüm o kar ve kış tasvirlerini bir mantığa oturtuyor. Şair için asıl idam sehpası; ilmek ya da ip değil, "anlaşılmamış olmaktır." Sevgilinin sevgisizliği değil, sevgiyi ve çekilen acıyı göremeyişi (duymayan, hissetmeyen ten) asıl cellada dönüşür.
​
​Şiirde "asılma" eylemi sadece boyundan gerçekleşmez:
​Kollardan asılmak: Elini tutamamak, eyleme geçememek.
​Bacaklardan asılmak: Gidememek, takılıp kalmak.
​Yürekten asılmak: Duygusal bir idam.
Bu kısımlar, karşılıksız bir çabanın insanı nasıl parça parça tükettiğini çok etkileyici bir görsellikle sunuyor.

​"Her ses yankı / Her yankı darağacı" dizeleri, iletişimin imkansızlığını anlatır. Söylenen her söz, karşıdaki duvarda (sevgilide) çarpıp geri döndükçe bir cezaya dönüşür. Kendi sesinin içinde boğulan bir insanın çaresizliği vardır burada.

​Özetle; bu şiir bir "ayrılık" şiirinden ziyade, bir "yabancılaşma" şiiridir. Kişinin, sevdiği insanın içinde kendine bir yer bulamayışının, karlar altında kalmış sessiz çığlığıdır. "Hece hece" akması, acının bir kerede bitmediğini, her gece tekrar tekrar yaşandığını hissettiriyor.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE bacım

Güzel bir çalışma
kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim kaleminiz daim olsun

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.