1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
51
Okunma
Küller arasında aradım kendimi,
Ne bir ses vardı, ne nefes…
Yanmış anılar dökülüyordu avuçlarımdan,
Alev değil, ihanetle sönmüş heves.
Bir zamanlar gözlerimde açan çiçekler,
Şimdi kurumuş bir mezar taşı gibi.
Sözcükler yarım, cümleler eksik,
Ve en çok da senin suskunluğun gibi.
Bir geceye sığmadı ayrılığımız,
Sabahlar seni unutturmadı.
Sigara dumanı gibi dağıldım odalarda,
Her kül tablasında bir iz bıraktı adın.
Kapıyı kapatırken dönüp bakmadın,
Oysa ben orada değil, içeride yıkıldım.
Senin gidişin sessizdi belki,
Ama ardında çığlıklar bıraktın.
Küller arasında bir yürek buldum,
Belki benim, belki bizim...
Adını unuttum, sesini unuttum,
Ama yokluğun hâlâ içimde çizim
( Efkaribaba)
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz