İstanbul erguvan açtı yine,
mor bir yangın sardı Boğaziçi’ni.
Yıldız Parkı’ndan Emirgan’a,
Çamlıca’dan Beylerbeyi’ne
tüm yamaçlar mor bir duvakla örtüldü.
Dolmabahçe’nin mermerlerine
erguvan gölgeleri düşüyor usulca,
Topkapı’nın eski bahçelerinde
zaman durmuş gibi, bahar ise coşkuyla akıyor.
Rumeli Hisarı’nda mor çiçekler
taşlara sarılıyor âşık gibi,
Anadolu Hisarı ise utangaç utangaç
kızarıyor erguvanların arasında.

Boğaziçi’nde martılar bile
mor bir tül içinde uçuyor,
Üsküdar’ın dar sokakları,
Ortaköy’ün küçücük meydanı
bambaşka bir neşeye bürünüyor.
Her köşe başında bahar
bir şarkı söylüyor fısıltıyla.Ah İstanbul!
Erguvan vakti sen başka güzelsin.
Mor bir sevinçle doluyor içim,
her yaprakta umut, her çiçekte diriliş…
Sanki tüm şehir yeniden âşık oluyor hayata,
sanki tüm şehir “yeniden başlıyoruz” diyor.
Erguvanlar açtıkça
yüreğim de morarıyor mutluluktan.
İstanbul’da bahar bu kadar güzelken,
insan nasıl olur da umut etmez?