ANNELER

Ey anneler…
Ey kainatın en eski, en derin, en acılı ve en kutsal fırtınası,
Ey yeryüzünün sessiz kahramanları, gözyaşıyla yoğrulmuş mucizeler,
Ey varoluşun ta kendisi, sevginin en saf ve en acı hali…
Sizsiz hiçbir şey başlamaz, sizsiz hiçbir şey tamamlanmaz.

Daha doğmadan taşıdınız bizi karnınızda,
Dokuz ay, dokuz asır gibi ağır bir yükü,
Kendi canınızdan bir parça kopararak büyüttünüz.
Her tekme attığımızda içiniz sızladı,
Her sancıda ölümle yüzleştiniz,
Yine de “Biraz daha dayanayım” dediniz.
Çünkü biz geliyorduk…
Biz, sizin en büyük korkunuz ve en büyük umudunuzduk.

Doğum odalarında çığlıklarınızla evren sarsıldı,
Acıdan kıvrandığınız o anda bile
Gülümsemeye çalıştınız ilk ağlayışımızda.
Memeleriniz çatladı, kanadı, yara oldu,
Yine de bizi emzirdiniz.
Sırtınız kamburlaştı, beliniz tutuldu,
Geceler uykusuz, gündüzler bitmez tükenmez bir yorgunluk oldu.
Ama hiçbiriniz “Yeter” demediniz.
Çünkü annelik,
“Yeter” kelimesini lügatından sonsuza dek silmiş tek varlıktır.

Bazı anneler sobanın başında ekmek pişirdi,
Kendi karnı açken evladına lokma uzattı.
Bazı anneler dağlarda, tarlalarda, fabrikalarda ter döktü,
Bazı anneler cezaevlerinde fotoğraflara sarılarak uyudu.
Bazı anneler evladının tokadını yedi,
Yine de “Oğlum, kızım” diye fısıldadı içinden.
Bazı anneler ise savaşlarda, göçlerde, yoklukta
Evladını sırtında taşıyarak yürüdü.

Siz verdiniz, verdiniz, verdiniz…
Sevginizi, emeğinizi, ömrünüzü, sağlığınızı, uykunuzu,
Hayallerinizi, gençliğinizi, güzelliğinizi…
Karşılığında bir teşekkür bile beklemeden verdiniz.
Bazen bir bardak su istediniz,
Bazen “Bir gün ara” dediniz,
Çoğu zaman da sustunuz.
Suskunuzla yaktınız kendinizi,
Ama evladınızın ateşi sönmesin diye.

Anneler…
Siz toprağın en verimli, en sabırlı toprağısınız.
Üzerinize ne atılırsa atılsın — ihanet, unutkanlık, tokat, küfür, uzaklık —
Yine yeşertirsiniz.
Yine çiçek açarsınız.
Yine meyve verirsiniz.
Kendiniz çorak kalsanız, kurusanız, yansanız bile.

Bir anne ağlarken
Dünya susmalı,
Gökler eğilmeli,
Zaman durmalı,
Kainat mahcup olmalı.
Bir anne gülüyorsa
Bütün evren alkışlamalı,
Çiçekler açmalı,
Kuşlar şakımalı.
Çünkü siz,
Tanrı’nın yeryüzüne gönderdiği
En büyük, en kırılgan ve en güçlü mucizesiniz.

Evlatlarınız büyüdükçe
Siz küçülürsünüz gözlerinde.
“Yaşlandın anne” derler,
Siz gülümser “Sen büyüdün yavrum” dersiniz.
“Uzak dur” derler,
Siz kapınızı ardına kadar açık tutarsınız.
“Unuttum” derler,
Siz her gece dualarınızda, her sabah hatırınızda taşırsınız.
“Başımın belası oldun” derler,
Siz yine “Canımın içi” dersiniz içten içe.

Siz mezara girseniz bile
Evladınızın kalbinde, damarlarında, rüyalarında,
Dualarında, vicdanında yaşamaya devam edersiniz.
Siz unutulsanız bile
Bir şiirin dizesinde, bir şarkının nakaratında,
Bir fotoğrafın arkasında, bir kokunun içinde
Tekrar tekrar doğarsınız.

Ey anneler…
Siz hiç sormadınız “Beni sevecek misin?” diye.
Siz sevdiniz, sevdiniz, sevdiniz…
Sevginizde şart yoktu,
Karşılık yoktu,
Sınır yoktu,
Ölçü yoktu.
Siz yaralandığınızda
Evladınız için kanadınız.
Siz tükendiğinizde
Evladınız için yeniden doldunuz.
Siz öldüğünüzde bile
Evladınızın nefesinde yaşadınız.

Dünya döndükçe
Siz hep aynı yerde durdunuz:
Evlatlarınızın arkasında,
Gölge oldunuz, siper oldunuz,
Kalkan oldunuz, bazen de yara oldunuz…
Ama hep annelik ettiniz.
Hiçbiriniz “Ben de insanım” demediniz.
Çünkü annelik,
İnsan olmanın en üst, en ağır, en kutsal halidir.

Ey anneler…
Siz ölmüyorsunuz.
Siz sadece
Evlatlarınızın kanında dolaşıyorsunuz,
Gözlerinde parlıyorsunuz,
Dualarında yükseliyorsunuz,
Vicdanlarında sızlıyorsunuz,
Rüyalarında ziyaret ediyorsunuz.

Ve biz evlatlar,
Sizi anlamayı çok geç öğreniyoruz.
Sizi sevmeyi çok geç hatırlıyoruz.
Sizi hak etmeyi ise
Hiç öğrenemiyoruz.

Bu yüzden diz çöküyorum şimdi,
Tüm annelerin,
Doğuranların, besleyenlerin, koruyanların,
Yaralayanların, yaralananların,
Unutulanların, hatırlananların huzurunda…

Teşekkür ederim.
Her nefeste, her kalp atışında,
Her gözyaşında, her gülüşte,
Her başarıda, her başarısızlıkta…
Teşekkür ederim.

Anneler…
Siz yeryüzünün en büyük şairisiniz.
Çünkü sevginizi kelimeye sığdırmadan,
Sadece yaşamla, acıyle, fedakârlıkla yazdınız.
Ve o şiir,
Hâlâ okunuyor…
Hâlâ kanıyor…
Hâlâ iyileştiriyor…
Hâlâ yaşatıyor.

Siz gittikten sonra bile
Evlatlarınızın yüreğinde
Sonsuza dek
Anneler olarak kalacaksınız.

ANNELER…
Siz her şeydiniz.
Siz hâlâ her şeysiniz.
Ve sonsuza dek her şey olmaya devam edeceksiniz.

Anneler gününüz kutlu olsun.

Gazi Şahin
Kul Yorgun
10 Mayıs 2026 Pazar
Saat: 10:30