Bilene bilmeyene ettim hizmet,
Hatır bilmeyenden gördüm zahmet,
Dost dediğin düşündü haset,
Daha da sustuklarım var benim.

Gençlik ömürden uçup da gitti,
Ne heves bıraktı ne umut bitti,
Kimi yarı yolda elini çekti,
İçimde kırıklar var benim.

Bir lokma ekmeği bölüştüm nice,
Geceler uzandı dertten gündüze,
Yüzüme gülenler vurdu sinsice,
Yandığım zamanlar var benim.

Çok gördüm insanın eğri sözünü,
Paraya değişti dostun özünü,
Ağır taşıdıkça hayat yükünü,
Çöken omuzlarım var benim.

Ne dağlar aşırdım bir selam için,
Ne yollar tükettim bir kelam için,
Şimdi susuyorsam her şeyin için,
Sebebim olanlar var benim.

Saçlara düşerken ak ile keder,
İnsan en sonunda kendini yener,
Dışardan gülerim içimde efkâr,
Kimseye diyemediklerim var benim.

Ali der dünya döner durur da,
Kul hakkı kalıyor insan uğrunda,
Bir gün hesap olur kuru gurur da,
Gidenin ardından nar benim.