​Şu an kafam almıyor hiçbir şeyi,
Kendimi suçlamaktan yoruldum.
İçimde fırtına, ruhumda sızı,
Kendi karanlığımda boğuldum.

​Bugün yine her şeyden vazgeçtim,
Yıkılmış bir halde kenara çöktüm.
Kendi ellerimle yolumu kestim,
Gözyaşımı sessiz içime döktüm.

​İşte o an bana bir el uzandı,
Karanlık odama bir ışık yandı.
Yorgun yüreğim o sese inandı,
Sanki dünya yeniden canlandı.

​Elimi tuttu, çıkardı oradan,
Ayırdı beni o dertten, yaradan.
Sanki bir yük kalktı o an aradan,
Kurtardı ruhumu kara borandan.

​Sonrasında bana bir mendil verdi,
"Üzülme, geçer bu günler" derdi.
Önüme umuttan bir sofra serdi,
Yorgun gönlüm muradına erdi.

​Gözümün yaşını şefkatle sildi,
Halimden en derin biçimde bildi.
Sanki kalbime bir huzur geldi,
O el, çaresizliğimi deldi.

​Her şey bitmişken ayağa kaldırdı,
Korkuyu, hüznü uzağa saldırdı.
"Kendini suçlamaktan vazgeç" dedi,
Beni yeniden hayata alıştırdı.