6
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
144
Okunma
Tam yüzyıldır bekler beni
bu şehrin yorgun sokaklarında bir kadın…
Adımı rüzgâra fısıldamış her akşam,
her sabah umutla uyanmış,
gelmeyeceğimi bile bile.
Saçlarına ak düşmüş beklemekten,
gözleri eskimiş yolları saymaktan,
bir ben geçmemişim o kapıdan,
bir ben çalmamışım o yalnızlığı.
Zaman, onun dizlerine çökmüş bir ihtiyar gibi,
ellerini tutmuş da götürememiş,
çünkü o, gitmeyi hiç öğrenmemiş,
hep kalmış, hep beklemiş…
Ben ise bir hayalin içinden geçer gibi
unutmuşum o şehri, o kadını,
oysa o hâlâ aynı pencerede
gözleri yolda, kalbi bende.
Tam yüzyıldır bekler beni
ve ben bugün öğrendim—
bir insanın en ağır günahı
geç kalmak değil,
hiç varmamaktır…
Edebiyat defterinin susmayan suskunu 😂
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
