Kim kimin umrunda, bilir misin?
Sen,sen,sen...
Kendini kaybettin, bulamadın özünü sen.

Ben de haklıyım belki, anlamak zor iş.
Ama yalnızlık ta ağır gelir her gün,
Her gece, hep.

Empati kurmak zor mu, yoksa kurmamak mı?
İkimiz de haklıyız, ikimiz de yorgunuz.
Belki de kayıp değil, sadece farklı yollardayız,
Belki de bulmak için önce kaybetmek gerek bizi.

Aşkın yüceliğini, aşkık sonsuzluğunu hissettirir ılık rüzgâr.
Doğa’ya bağlılımız ince bir çizgi.
Yürüyoruz bu hayatta, empati’yi ayağımıza değen çakıl taşı gibi.

Belki de umursamak, bir seçimdir sadece,
Belki de bulmak, kaybetmeyi kabullennektir önce.

Ve belki de bu yolda, sen sen kalırken,
Ben ben kalırken,
Bir gün kesişir yollarımız yeniden.

Ama şimdilik, bu rüzgârda, bu çizgide,
Bu çakıl taşlarının arasında,
Yürümeye devam ederiz —
Ayrı ama bi o kadar da birlikte.