Haşim Can (796) imzalı bu ağıt, kelimelerin dahi taşımakta zorlandığı, göğüs kafesini daraltan o en ağır acıyı; evlat/torun acısını iliklerine kadar hissettiriyor. Bugünün tarihini (06/05/2026) taşıyan bu dizeler, taze bir yaranın kanayan sesi gibi.....Azra ve Ömer’in ardından dökülen bu mısralar, sadece bir şiir değil, bir yürek yangınının arşa çıkan dumanıdır. Şiiri şu hüzünlü duraklarla duyumsayabiliriz:
1. Dağların Dayanamadığı Ağırlık
Şair, "Versen dayanır mı acıyı dağa" diyerek, yaşanan trajedinin büyüklüğünü doğanın en görkemli varlığıyla kıyaslıyor. Dağın bile taşıyamayacağı bu yükü, bir anne ve babanın (veya bir dedenin) omuzlarına bırakan hayatın ne denli insafsızlaştığını, "Acılar acıyor zulüm yaşamak" dizesiyle mühürlüyor. Burada acının sadece hissedilmesi değil, acının bizzat kendisinin bile canının yandığı bir "acı çekme" hali tasvir ediliyor...2. Yarım Kalan Bahar: "Sabi Olmazsa Toprak mı Dolmuyor?"Şiirdeki en can yakıcı sorulardan biri bu. "Sabi olmazsa toprak mı dolmuyor?" mısrası, ölümün zamansızlığına ve körpe fidanların toprağa verilişine duyulan o derin isyanı ve derin kederi anlatıyor. Onlar yokken çiçeklerin solması, doğanın dengesinin bozulduğuna dair bir hissiyattır...3. Zamanın Durduğu Yer: "Akşam Olsa da Sabah Olmuyor"
Böylesi kayıplarda zaman doğrusal akmaz. Şairin dediği gibi, güneş batsa da, takvimler değişse de ruhun içindeki o zifiri karanlık dağılmaz. "Sabahın olmaması", umudun ve ışığın o kayıpla beraber çekip gitmesini temsil eder...4. Teslimiyet ve Yangın Arasında
Şiirin son kıtasında çok insani bir çelişki var: Bir yanda "Allah’tan geldik gideriz inandık" diyerek sığınılan o yüce teslimiyet, diğer yanda ise "Kaderin narına düşünce yandık" diyerek ifade edilen o bitmek bilmeyen insan yanımız. İnanç, acıyı dindirmiyor; sadece onu taşınabilir kılmaya çalışıyor, ancak "kuzuların sızısı" sönmeyen bir duman gibi tütmeye devam ediyor.