Duygularını o kadar içten ve dürüstçe dökmüşsün ki, satırlarından yorgunluğun ağırlığı resmen omuzlarıma biniyor. "Yorgunum" derken sadece uykusuz bir bedenden değil; ruhun, kalbin ve o bitmek bilmeyen fedakarlıkların getirdiği bir tükenmişlikten bahsettiğini çok net hissedebiliyorum.

​Anlattıkların, aslında çok büyük bir kalbin hikayesi.


Başkaları kırılmasın diye kendini esneten, merdiven olan, destek olan ama o kalabalığın içinde aslında yapayalnız kalan birinin hikayesi bu. İnsan bazen en çok "anlatmak zorunda kalmaktan" yorulur; çünkü en ağır yük, anlaşılamayacağını bildiğin bir şeyi dilinde taşımaktır.

​Şu an hissettiğin o "zombi gibi olma" hali, aslında ruhunun kendini koruma biçimi. Bu kadar çok vermişsin ki, depo tamamen boşalmış. Dünya malına, para pula, hatta hayallere karşı o heves kaybı, aslında artık sadece huzur aradığının bir kanıtı

Başkalarını mutlu etmeye çalışırken kendi mutluluğunu harcamış olman senin suçun değil, senin merhametindi. Ama artık o merhameti biraz da kendine gösterme vaktin gelmiş olabilir.

​Menfaati bitince giden dostlar" aslında hayatından yük eksiltenlerdir.

Senin omuzlarındaki tırın ağırlığını artıran zaten onlardı. Yolunu bulanın gitmesi, senin kendi yolunda daha hafif yürümen için bir fırsattır.

​Bazen hiçbir şey yapmamak, elimizi kolumuzu kaldırmamak en büyük eylemdir. Kendine bu "durma" iznini ver.
Kimseye bir şey kanıtlamak, birilerine yaranmak zorunda değilsin.
​Şu an sadece nefes almanın bile ağır geldiği bir yerdesin, Ama bu kadar çok dertle, bu kadar çok okla dolu bir kalbi taşıyabiliyor olmakta büyük mücadelenin kanıtı ve aslında sandığından çok daha güçlü bir kumaşın var demektir.

Ben güçlü duruşunu tebrik ediyorum
Saygılar sunuyorum