Olumsuzlukların uzak, iyilik ve güzelliklerin yaşamınıza eşlik etmesi dileklerimle…
İlk okuduğum romanlardan birisi: “ Comtesse de Ségur‘un Bir Eşeğin Hatıraları isimli eserdi.”
Nasıl mı elime geçti; Bakkal için babamın kilo işi aldığı kitapların içinde bulmuştum. Yoksa köy çocuğu nereden bulacak onu…
Sonra Öğretmen Lisesinde Şeyhi’nin Harnamesini okudum.
Üniversitede ise: Meşhur Develi -eşekli fıkra.
İki farklı karakaçan şiiri paylaşıyorum.

EŞEK DEYİNCE

Eşeği de överdim çifteleri olmasa,
İnsanın dişlerini ellerine yığmasa.

Karakaçan, küçükten en fedakar dostumdur,
Sanmayın yazdığımla esas ona kasdımdır.

İnsanların yükünü eşeklere yükledik,
Hakikati tarife biraz geçce başladık.

Sorumluluk büyüktür bizim garip eşekte,
Nerden yüklersen yükle. bulursun hep eşikte.

Sırtındaki yüklere bir kere de ıh demez,
Yeter artık eleman! başkasına yık demez.

Eşeğin değerini semerinden anlarsın,
Sahibinin zevkini sanki onda tanırsın.

Vurduğu yükten belli sahibin adaleti,
Hayvanından bellidir kişinin merhameti.

Yük deyince her zaman akla gelir eşekler,
İnsan eşek olunca herkes bir şeyler yükler.

Eşek şarkı söylerse develer oynar imiş,
Müziğin coşkusuyla kanı da kaynar imiş,
Lakin o zaman eşek dipleri boylar imiş.

Eşek süslü giyse de adam yapmaz palanı,
Ne giyse Asil yapar adam olan adamı.

EŞEK

En kötü özelliği,
Sade eşek mi taşır,
Yük edilen vebale
Eşek de zor alışır.

Eşeği kaybedene,
Gelen sesi güzeldir.
Attığı nağaralar,
Türkü ya da gazeldir.

Eşek sırtında semer,
Kaç insan ona biner,
Hayvan sevgisi varsa,
Arada yere iner.

Sırtı semer altında,
Terledikçe terledi,
Huyu eşek olanlar,
Sebep onu belledi.

Dost oldu insanlara,
Haceti taşımaya,
Üşendi kişioğlu
Sırtını kaşımaya.

Eşek yavrusu sıpa,
Koşar o yalpa yalpa,
Koruyup kollayasın,
Seneye eşek çıka.

Köydeki çocukların,
En güzel arkadaşı,
Çok zorlanınca döker,
İnan o da gözyaşı.

Odun taşır yorulmaz,
Yükü nasıl sorulmaz,
Adrese gerek yoktur,
Evini o şaşırmaz.

Nallarını unutma,
Yeşil otun kurutma,
Arada bir taltif et,
Yanında hep somurtma.

(DxG)