Konuşmadan anlayan bulmak
mucize olsa gerek
varmıdır ki var var
enseyi karartmayalım
yüreğine sağlık...

Diş hekimi koltuğunda, o konuşmanın en zor olduğu andan böylesine derin bir toplumsal muhasebe çıkarmak... Gerçekten müthiş bir sezgi ve gözlem gücü.
Tebrik ediyorum

Eskiden yemeni oyaları
Halılar kilimler,renkler
Alfebeymiş kadınlara
Akrabaya konu komşuya karşı
Nerede konuşmadan anlayacak
İrfan sahipleri..

Gerçekten konuşmadan anlayan yürekler yok denecek kadar az artık… İnsan bazen susarken bile anlaşılmayı bekliyor ama bu devirde o da çok güç.

Yüreğinize kaleminize sağlık.
Saygılarımla...

“Bazen en büyük çığlık, söylenemeyen kelimelerin içinde gizlidir…”

Yüreğinize sağlık, düşünsel yönü güçlü, toplumsal duyarlılık taşıyan anlamlı bir şiir olmuş. Selam ve saygılarımla.

Müthiş Bir Mekan-Düşünce Köprüsü: Bir diş hekiminin "Aç ağzını sonuna kadar / Bir de dilini serbest bırak" deyişi, normalde tıbbi bir zorunluluktur. Ancak şair, bu fiziki komutu anında toplumsal bir metafora dönüştürüyor. Koltuktaki o sıkışmışlık ve konuşamama hali, toplumda sesini çıkaramayan, çığlıkları içinde ölen insanların sessizliğiyle kusursuz bir paralellik kuruyor.

Gerçekçi ve Cesur Bir Sual: İkinci dörtlükte şair, fildişi kulelerden ahkam kesenlere hayatın çıplak gerçeğiyle cevap veriyor: "Kolay mı be doktor / Ses çıkaranların sokaklarda / Hastane ya mezarlıklarda / Gördükçe halini..." Doğruyu söylemenin, haykırmanın bedelinin bu kadar ağır olduğu bir iklimde, dilin dönmesinin ve ağzın umarsızca açılmasının hiç de kolay olmadığını naif ama çok net bir dille yüzümüze çarpıyor.