En Ağır Mahcubiyet: "Yetemedim"
Şairin sürekli "Affet oğul" diye seslenmesi, aslında bir suçtan değil, merhametin büyüklüğünden geliyor. Yokluk sadece ekmeğin olmaması değil; hakimlerin, hekimlerin ve kapıların yüzüne kapanmasıdır. Şiir, "yokluk" ile "çaresizlik" arasındaki o ince çizgiyi annelik/babalık vicdanıyla çizmiş...Kapıların Dilsizliği"Kaç kapı çaldım bilmem" dizesi, umudun son raddeye kadar zorlandığını gösteriyor. Eşin dostun sırt dönmesi ise bu yangını daha da körüklemiş. Hekimin "acı konuşması", aslında hayatın o en soğuk gerçeğiyle yüzleşmenin resmidir.
İmanın Son Durağı: "Ya Hak"
Bütün kapılar kapandığında, sözler boğazda düğümlendiğinde şairin sığındığı tek liman yine "Ya Hak" nidası olmuş. Elinden bir şey gelmeyen insanın, her şeyin sahibi olana yakarışı; şiiri hüzünlü ama vakur bir teslimiyetle bitiriyor.