10
Yorum
34
Beğeni
5,0
Puan
297
Okunma
Unuttuğumda bildiğim bütün alfabeleri
yeniden doğmuş gibi
ilk kez dudaklarında
susmuştu dünya…
kurumuştu göğsümdeki fırtına...
donmuştu katlanılmayan zaman
O an
kalbime o kadar yakın
durduğunda
koşmak istemiştim...
bir günahtan kaçarcasına
yangınım olan bakışlarından
yol boyu uzaklaşmak
ürkek adımlarımla...
dokunmak istemiştin ruhuma
üryanlığımdan tanırmışçasına...
yabancı bir el gibi
değmek uzaklığıma...
kirpik uçlarımı sevmek...
susuzluktan kıvranırmışçasına
hüzün tanelerimi (gözyaşlarımı) ellemiştin…
ve ittiğimde serinliğini
kederli sarışınlığımdan bir kahır gibi
’senin’ olduğumu söylemiştin
yalnızca senin...
yüzbinlerce kez
dökülürmüşçesine
itirafından harflerim...
suskunluğumu ezmiştin...
haykırırcasına kapalı yollarıma,
ve darılırcasına çocuksu, utangaç yanlarıma
dönüp ardına
adımla seslenmiştin
ve ben, adımı hiç bu kadar sevmemiştim. . .
5.0
100% (18)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.