Gece yine sensiz…
Saat sustu, ben susamadım.
Adını unuttum dedim,
Kalbim inanmadı.

Yine duman oldum karanlığın içinde,
Adını sakladım kırık cümlelerimde.
Herkes yolunu bulup giderken,
Ben kayboldum senin izinde.

Aynalar bile tanımıyor artık,
Yüzümde senden kalan izler var.
Bir zamanlar cennet dediğim,
Şimdi içimde enkazlar.

Bir ses aradım gecenin içinde,
Adını fısıldadım boşluğa yine.
Giden sensin, söyle şimdi:
Neden acın kaldı benimle?
Giden mutlu, kalan yaralı,
Ben sensizliğe mahkûm kaldım.
Sen baharı başka kollarda,
Ben kışlara sarılı kaldım.

Gülen sendin, yanan bendim,
Aşk dedim, cezamı çektim.
Sevmek buysa ey kader,
Ben ömrümü kaybettim.

Sokaklar adını ezberlemiş,
Her köşe senden bir hatıra.
Zaman bile durup soruyor:
Nasıl düştün bu yalnızlığa?

Kalbim hâlâ seni savunur,
Aklım “git” diyor defalarca.
İnsan en çok sevdiğinden,
Yenilirmiş hayata.

Giden mutlu, kalan yaralı…
Ben sensizliğe mahkûm kaldım.
Sen baharı başka kollarda,
Ben kışlara sarılı kaldım.

Bazı aşklar bitmez…
Sadece sesi kısılır zamanla.