Sen ki …
Benim bakmalara doyamadığım …
Sen ki …
Zifiri karanlık gecelerimi aydınlatan yıldızım …
Yağmurdan sonra ortaya çıkan gökuşağım
Hayatımın rengi , kışımın baharı
Canım derken gözlerime bakarak ,nasılda kıydın canına
Adresi nasıl söyleyebildin kalbime sıktığın kurşuna…

Seni nasıl da güzel seviyordum bir bilsen
Uyumak yerine seni seyrederdim, sen uyurken
Hayaller kurardım senli, sonu hep mutlulukla biten
Bir an olsun ayırmak istemezdim gözlerimi gözlerinden
Bilemedim ki bir rüyaymış, hiç şüphe etmedim ki sevginden
Aklıma hiç gelmedi sırtımdan vurup, beni böyle kahredeceğin

İşte şimdi yenildim hayata …
İşte şimdi rezil ettin dosta düşmana …
Öyle yüzüstü bırakıp gitmekte neyin nesi …
Sevmediğin şimdi mi geldi aklına …
Onca yeminler etmişken ,onca sözler verilmişken
Sensiz ben nefes alamıyorken
Yastığa başım koyup bir tutam uyuyamıyorken
Görmesinler diye yaşları hep içime atıp yalandan gülüyorken
Reva mı bu ?
Sevilenin sevene zulmü değil mi ?

Hangi vaat uğruna yıktın hayallerimi
Hangi bakış için ayırdın gözlerimden gözlerini
Hangi söz titretti bir zamanlar benim için çarpan kabini
Hangi yakınlık ayırdı ellerimden ellerini…

Oysa tek bir sözün yeterdi, kırılmadan yıkılmadan bitmesine
Tek bir cümlen kafiydi arkamı dönüpte gitmeme…
Şimdi ne söylenecek bir söz ,ne bende hal bıraktın
Arkanda darmadağın bir harabe yarattın
Tuzakmış meğer senin sevgin ,senin aşkın
Ben bunu çok geç anladım …
Beddua etmeye varmıyor dilim …
Hadi git …
Allah’ından bulasın ….