Nasırlı elleriyle çapa kazar
Ekmeğini taştan çıkarır işçim
Bileğinin gücüyle tarih yazar
Öfkesini "aştan" çıkarır işçim

Dumanı yok, alevsiz yanar közü
Gelir, boğazında oturur sözü
Ağlayamaz, nemlenir iki gözü
Öfkesini "yaştan" çıkarır işçim

İp eğirir dokuma tezgâhında
Kıymeti yok patronun bergâhında
Ömrü biter "sendika tezgâhı"nda
Öfkesini "yaştan" çıkarır işçim

Korkmadan doğanın kalbini yarar
Her gün, "kelle koltukta" maden arar
Önce mazlumun yarasını sarar
Öfkesini "döşten" çıkarır işçim

Çelik potasına terini katar
Olmadı, gözünün ferini katar
Ay sonu, üç kuruşa kurşun atar
Öfkesini "beşten" çıkarır işçim

Asgariye tam bir ay talim eder
Gözünde, inceden hüzün ve keder
Ömrünü beraber ettiği heder
Öfkesini "eşten" çıkarır işçim

İkramiyesi yılda bir, tek gelir
Bağı bostanı var, Ona tiyek gelir
Fırıldak zarı bile "hepyek" gelir
Öfkesini "şeşten" çıkarır işçim

Göksel’im, Bayramlar böyle mi olur
Böyle olursa, ancak "söylem"i olur
Hak aramanın bir eylemi olur
Sonra da "işten" çıkarılır işçim...

Tiyek: üzüm yaprağı
Heder: ziyan olma
Gözünün feri: gözünün ışığı
Döş: göğüs
Asgari: en düşük ücret
Bergâh: huzura durma