Kendime Şâir dersem, zühul etmiş olurum;
Buğday kokan ekmeği yapan undayım hâlâ…
Şiir yolculuğunda haddi iyi bilirim;
Sıra bekleyen hamur gibi sondayım hâlâ…

Kırk fırında az bana, daha da çok olmalı,
İlhamdan önce doğru, yanlış nedir bilmeli,
Öğrenmeden şiire soyunan kalmamalı,
Bir garip hiçliğimle ben ki bendeyim hâlâ…

Bir bilebilsem nedir, bendeki zorlu telaş,
Hamurdan olur ekmek, odundan çıkar talaş,
Ustalarım çok haklı, çalış diyorlar çalış,
Eksilerle bu derste sizden öndeyim hâlâ…

Az değil çokça zaman, uğraş verenler varken,
İmlâsı, imgesiyle, dimdik duranlar varken,
Hicivde onikiden, dostça vuranlar varken,
Ben ki benliğimle az, çok hanyadayım hâlâ…

Yazmamalı belki de, şiire cefâ niye..?
Bir zaman sessiz kalıp, çok okumalı diye,
Olur ya bir gün biri, verirse bir hediye;
Kusuruma bakmasın, A,B,C’ deyim hâlâ…

MEHMET KAHVECİOĞLU