Yazdıran yüreği
Sarf edilen emeği
Çok kıymetli kalemi
Gönülden kutluyorum.
Şiir tadında
Güzel bir akşam diliyorum.

Paylaştığınız bu dizeler, hayatın görünmez kahramanlarını; şafağın en soğuk vaktinde ekmek davası için yola düşen kadınlarımızın çilesini çok içten ve sarsıcı bir dille anlatıyor.
​Şiirinizde kurduğunuz tezatlar oldukça güçlü: "Yemyeşil bir rüya" ile "kör karanlık" arasındaki o keskin geçiş, emekçi kadının hayalleri ile hayatın katı gerçekliği arasındaki uçurumu çok iyi yansıtmış. Özellikle son kısımdaki Ayşe vurgusu, sadece bir işçinin değil, bir annenin ve bir geleceğin yitip gidişine dair toplumsal bir yaraya parmak basıyor.

Azsa da romatizmaları" ifadesi, emeğin sadece alın teri değil, aynı zamanda fiziksel bir acı ve direnç olduğunu hissettiriyor.
​Ayın bile henüz gitmediği bir saatte başlayan mesai, hayatın bu kadınlar için ne kadar erken ve sert başladığının bir kanıtı.

Irgat başının sert sesine karşılık sessizce dökülen "ince kahır", Anadolu kadınının o vakur ama kederli duruşunu simgeliyor.
​
Şiirin sonunda bir gazete haberi titizliğiyle verilen o acı son, okuyucunun boğazında bir düğüm bırakıyor.

​"Bir yevmiye, bir yevmiyedir" cümlesi, aslında bir tercihi değil; mecburiyetin, hayatta kalma mücadelesinin en yalın özetidir.

​Kaleminize, yüreğinize sağlık. Bu mısralar, her sabah o "kör karanlıkta" yola çıkan binlerce isimsiz kadının sesi olmuş.

EMEĞİNİZE YÜREĞİNİZE SAĞLIK KALEMİNİZİN MÜREKKEBİ EKSİLMESİN ÜSTADIM 🖐🏿 SAYGILARIMLA

Güzel bakan güzel görür, güzel gören güzel yazar
Güzeldi dizeler her zaman ki tat ve deminde
Biz okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve riyasız
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıcakla ve hoşça kal

Şiirin çok çarpıcı ve sarsıcı bir yerden konuşuyor. En güçlü yanı, emeğin görünmeyen yüzünü sade ama derin bir dille ortaya koyması. “Herkes mışıl mışıl uykusundayken” diye başlayan giriş, okuru hemen iki ayrı dünyanın karşıtlığına götürüyor: uyuyanlar ve hayatta kalmak için yola düşenler.

“Bir yevmiye, bir yevmiyedir” dizesi şiirin omurgası gibi; sadece ekonomik bir gerçeği değil, aynı zamanda mecburiyetin ağırlığını taşıyor. Burada romantizm yok, süs yok—doğrudan hayatın kendisi var. Bu da şiiri daha etkileyici yapıyor.

Kadınların seçilmesi ayrıca önemli; hem toplumsal hem de duygusal yükü daha yoğun hissettiriyor. “Yemyeşil bir rüyanın tam da orta yerinden” koparılmaları, umut ile gerçek arasındaki sert kırılmayı çok iyi veriyor.
Tebrikler hemşerim..